Kącik z cytatem. Julia Hartwig

Zmarła wczoraj Julia Hartwig.
Nigdy nie zaczytywałam się w jej poezji. Niekoniecznie nadawałam na tych samych falach, ale szanowałam ją, jak szanuje się mądrych ludzi i cieszyłam się, że jest, bo - uważam - potrzebujemy więcej poetów.
Na pożegnanie więc marny kącik z cytatem. Ale może ktoś zacznie czytać potem poezję, a to nikomu chyba jeszcze nie zaszkodziło.

Gdzie są te listy, w których ktoś napisze:  

Czekamy na ciebie, a przy nas łagodność, spokój i ogród szumiący drzewami. 

Tutaj milczenie nie będzie przymusem, ani nie będzie przymusem rozmowa. 

Gdzie są te sny, w których znajdziemy pokrzepienie, 

gdzie tarasy pochmurnych zamków nad brzegami rzek 

i gdzie niewytłumaczone szczęście kołyszące nas jak rytm pociągu 

w drodze do bezpiecznego schronienia, w którym nie mieszka potwarz ani nóż. 

I gdzie jest miejsce dla szaleńca, który wzgardził zdrowiem, 

dla wszystkiego, co nagłe, 

dla błyskawicy, burzy, lecącego meteorytu. 

Gdzie schron dla wygnańców i ich wyobrażeń o ty, czym może być świat i oni sami. 

Gdzie jest miejsce dla drzewa, które pamięta dawne losy drzew, 

dla zwierzęcia, które nie zapomniało o swoim dawnym królestwie 

i dla małych rybek, które łowiliśmy rękami jako dzieci na piaszczystym brzegu morza. 

Gdzie jest miejsce dla skargi i odmowy, dla godności i lojalnej przyjaźni, 

gdzie są nie wydeptane ścieżki w lesie i prosta droga do nieba. 

Gdzie jest wiara płynąca nie z uciemiężenia, ale z siły i nielekceważenia rozumu. 

Gdzie jest świadectwo pełne i wiarogodne, 

które nie boi się śmiechu ani szyderstwa. 

Żródło: Instytut Książki

Źródło: Culture.pl

Źródło: Polskie Radio

Kącik z cytatem. 140. rocznica urodzin Leśmiana.

Dzisiaj 140. rocznica urodzin Bolesława Leśmiana.
Polski sejm odrzucił propozycję, by rok 2017 uczynić rokiem tegoż poety. Zróbmy więc sobie rok Leśmiana sami. Dzisiaj ja się włączam w świętowanie. Cytat i cytat muzyczny. Pierwszy, bo lubię, drugi wyśpiewał Turnau (za bardzo-młodu ;)).

Proszę.

Dziewczyna

Dwunastu braci wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony, 

A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony. 

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o dziewczynie, 

I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie... 

Mówili o niej: " Łka więc jest!" - i nic innego nie mówili, 

I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili... 

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem! 

I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem? 

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze" - 

Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze. 

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił! 

Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił! 

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną... 

I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną! 

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni! 

I tylko inny płynie czas i tylko młot inaczej dzwoni... 

I dzwoni w przód ! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem! 

I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem? 

" O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -

Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze . 

Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera! 

I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera... 

I Grzegorz Turnau w "Gdybym spotkał Ciebie":

Kącik z cytatem.

Pod choinką w tym roku leżały, pięknie zapakowane, dwa tomy dzieł Przybory. Brakuje mi jeszcze tylko "Memuarów".

Nie mogę recenzować Przybory, przecież tego się nie robi. ;)

Chciałam na koniec roku wybrać jakiś ładny, mądry cytat, ale wiecie, wszyscy już ostatnio przypomnieli sobie "Piosenkę o Bośni" Brodskiego, nie będę dołować bardziej. Pomyślałam więc - hej, wybiorę coś z repertuaru Jeremiego! Ponieważ jednak książki są GRUUUUBE, a ja póki co czytam na wyrywki, to jak bym nie przeglądała, otwiera mi się na jakichś świństwach. ;) No ale wiecie, może to znak, może wszyscy w przyszłym roku będziemy mieli więcej radości, niż w 2016 (niech go szlag trafi).

Zatem proszę. "Zosia i ułani", Jeremi Przybora.

W lesie, przy strumyku,
Zosia rwie jagody.
Na siwym koniku
jedzie ułan młody.
"Hej, dziewczynko, rzuć jagódki!
Wszak ułana żywot krótki!
Już za lasem wre potyczka -
rumianego użycz liczka!" 

Zosia oczy skryła
skromnie pod rzęsami,
sukienkę splamiła
sobie jagódkami...
A choć krzyczy mama sroga,
nie żałuje nic nieboga,
bo z ułana za dwa dzionki
jeno krzyżyk i skowronki... 

W lesie, przy strumyku,
Zosia szuka jeżyn...
Na gniadym koniku
drugi ułan bieży.
Ułan młody i dorodny,
i miłości Zosi godny -
chwyci Zosię w pół i przegnie,
i pokocha, i polegnie! 

Jak woda w strumyku,
tak Zosi czas leci -
na wronym koniku
jedzie ułan trzeci...
A gdy już skończone boje,
wodzi Zosia dziecię swoje
na kurhanek w polu świeży,
gdzie tatusiów szwadron leży.

Szczęśliwego Nowego Roku!

Kącik z cytatem.

Wiem, wiem, nic się tu nie dzieje, ale dziecko ma wakacje, czyli ja nie mam wakacji.
Czas wolny poświęcam na czytanie, ale co to jest za czytanie, jak trzeba się odrywać co kilka minut. A żeby coś napisać, to już w ogóle.

W tym tygodniu będzie coś nowego, choć nie odkrywczego, a teraz wakacyjny cytat ku przestrodze. Uważajcie, gdzie planujecie wakacje, bo może się okazać, że się srogo rozczarujecie.

Australijski statek badawczy [w 2012 roku] wypłynął na ocean, żeby zweryfikować informacje na temat wyspy Sandy, według map znajdującej się około tysiąca stu kilometrów na wschód od wybrzeży stanu Queensland. Naukowcy odkryli, że wyspa nie istnieje, mimo iż od samego początku, od kiedy zaczęto sporządzać mapy tego obszaru, nanoszono na nie wydłużony, owalny kawałek lądu o długości dwudziestu czterech i szerokości około pięciu kilometrów. [...] 

W istnienie wyspy Sandy nie wątpiono, wszak dokumenty potwierdzające to były niepodważalne: instytucja ciesząca się dużym autorytetem naniosła wyspę na swoją mapę [w 1908 roku], poświadczając jej prawdziwość - i tak Sandy przetrwała do XXI wieku. [...] 

26. listopada 2012 roku programiści Google Earth zaczernili wyspę Sandy, po czym miejsce po nieistniejącym lądzie załatali standardową fotografią morza; dziś tam, gdzie do niedawna znajdowała się Sandy, można znaleźć dziesiątki zdjęć przesłanych przez szperaczy map, którzy nie potrafili się oprzeć pokusie twórczego wykorzystania omyłki i upstrzyli byłą wyspę obrazkami walk dinozaurów, nastrojowych zaułków miejskich i bajkowych świątyń.

Alastair Bonnett "Poza mapą"

Kącik z cytatem. Światowy Dzień Książki.

Dzisiaj łączę dwa tematy - moje postanowienie, że przez jakiś czas kącik z cytatem będzie poświęcony Terry'emu Pratchettowi i fakt, iż dzisiaj mamy Światowy Dzień Książki. :)

Księgi magiczne mają coś w rodzaju własnego życia. Niektóre nawet zbyt wiele; na przykład pierwsze wydanie "Necrotelicomniconu" trzeba trzymać między żelaznymi płytami, "Prawdziwa Sztuka Lewitacyi" spędziła ostatnie sto pięćdziesiąt lat między krokwiami dachu, a "Compendyum Magji Seksu Ge Fordge'a" tkwi w kadzi z lodem, w osobnym pomieszczeniu, surowa reguła zaś stwierdza, że dzieło to mogą czytać jedynie magowie po osiemdziesiątce, w miarę możliwości martwi.

"Czarodzicielstwo"

Ktoś, kto całe życie spędził pod gołym niebem, umie do­cenić so­lidną, grubą księgę. Jeśli człowiek os­trożnie wy­rywa kar­tki, ta­ka księga wys­tar­czy na cały rok roz­pa­lania og­nisk. Nieraz garść wilgotnych gałązek i sucha książka mogą oca­lić życie. A kiedy ma się ochotę za­palić i nie można zna­leźć faj­ki, książka jest niezastąpiona. 

"Blask fantastyczny"

W większości starych bibliotek książki są przymocowane na łańcuchach do półek, żeby uchronić je przed zniszczeniem przez ludzi. W Bibliotece Niewidocznego Uniwersytetu, naturalnie, chodziło o coś odwrotnego.

"Czarodzicielstwo"

I tak o.
Życzę Wam wielu wspaniałych książek w tym roku. I czasu na ich czytanie.

Kącik z cytatem. Ku czci.

Jak już pisałam wczoraj na stronie fejsbukowej i gieplusowej bloga, wczoraj zmarł sir Terry Pratchett. Rzadko płaczę po osobach, których nigdy nie znałam, ale tym razem dławiło mnie w gardle cały wieczór.
Nie ukrywałam nigdy, że kocham Świat Dysku, a Pratchetta uważam za geniusza.
Nie będę recenzować jego książek, nie mam odwagi i odpowiedniego tupetu. Aczkolwiek pewnie napiszę kiedyś kilka słów o jego opowiadaniach dla dzieci (ale będą to słowa ostrożne i zapewne pełne nabożnej czci - nie jestem obiektywna, wyznaję bowiem kult Wielkiego A'Tuina).

Mogę jednak przez jakiś czas kącik z cycatem uczynić kącikiem Terry'ego. Począwszy od dzisiaj.

Wiesz co jest największą tragedią tego świata? Ludzie, którzy nigdy nie odkryli, co naprawdę chcą robić i do czego mają zdolności. Synowie, którzy zostają kowalami, bo ich ojcowie byli kowalami. Ludzie, którzy mogliby fantastycznie grać na flecie, ale starzeją się i umierają, nie widząc żadnego instrumentu muzycznego, więc zostają oraczami. Ludzie obdarzeni talentem, którego nigdy nie poznają. A może nawet nie rodzą się w czasie, w którym mogliby go odkryć.

"Ruchome obrazki"

Niektórzy żądni przygód żeglarze, którym od długiego wpatrywania się w jajka i pomarańcze przychodzą do głowy głupie pomysły, próbowali czasem dopłynąć na antypody. I szybko się przekonywali, dlaczego odległe statki wyglądają czasem tak, jakby ginęły za krawędzią świata. Dlatego mianowicie, że giną za krawędzią świata.

"Blask fantastyczny"

Za każdym magiem ósmego stopnia stało przynajmniej pół tuzina magów stopnia siódmego, którzy próbowali zrzucic go ze stanowiska. Dlatego u poważnych czarowników rozwijała się swego rodzaju podejrzliwośc wobec, dajmy na to, skorpionów znajdywanych w łóżku. Stare przysłowie podsumowuje to następująco: kiedy mag ma już dośc szukania tłuczonego szkła w jedzeniu, ma już dośc życia.

"Blask Fantastyczny"

Poeci próbowali opisać Ankh-Morpork. Bez sukcesów. Może z powodu niepojętej, gorliwej żywotności miasta, a może dlatego, że miasto z milionem mieszkańców i bez żadnej kanalizacji jest zbyt mało subtelne dla poetów, którzy preferują żonkile i trudno im się dziwić. Dlatego powiedzmy tylko, że Ankh-Morpork jest tak pełne życia jak dojrzewający ser w upalny dzień, głośne jak klątwa w katedrze, jaskrawe jak plama oleju, barwne jak siniak i szumiące od działalności, interesów, ruchu i czystej, rozbuchanej aktywności niczym zdechły pies na kopcu termitów.

"Mort"

Śmierć stał za pulpitem i studiował mapę. Spojrzał na Morta nieobecnym wzrokiem.
- NIE SŁYSZAŁEŚ PRZYPADKIEM O ZATOCE MANTE?- zapytał.
- Nie, proszę pana.
- SŁYNNA KATASTROFA MORSKA
- Zdarzyła się tam?
- ZDARZY, wyjaśnił Śmierć, JEŚLI TYLKO ZNAJDĘ TO PRZEKLĘTE MIEJSCE

"Mort"

Każdy z nich uważał książkę albo za wyposażenie toalety, albo za przenośny zbiór zapalniczek, i sądził, że higiena to rodzaj powitania. Mimo to byli uczciwi (z ich specyficznego punktu widzenia), przyzwoici (z ich specyficznego punktu widzenia) i widzieli świat jako całkiem prosty. Rabowali bogatych kupców, świątynie i królów. Nie napadali na ubogich. Nie dlatego że ubóstwo jest jakąś cnotą, ale dlatego że ludzie ubodzy nie mają pieniędzy.

"Ciekawe czasy"

Kącik z cytatem.

Dawno nie było kącika z cytatem. Bardzo dawno. Ale czytam sobie dzisiaj Illga i tak mi wpadło...

Po kilku dniach razem z Bronkiem Majem pojechaliśmy do Maisons-Laffitte. Byliśmy umówieni na audiencję z samym Księciem. Idąc do furtki przez trawnik do stojącego w głębi posesji domu, przypomniałem sobie scenę, o której opowiadał mi kiedyś Miłosz - i której chyba nigdzie nie opisał. Pewnego dnia razem z zaprzyjaźnionym z nim Romanem Polańskim w stanie wyraźnego upojenia alkoholowego przemierzali ten sam trawnik, którym my szliśmy teraz - tyle że przyszły noblista i przyszły laureat Oscara pokonywali drogę od furtki do drzwi wejściowych ma czworakach, śpiewając głośno: "Przyszliśmy napoić nasze kooonie, za nami zasrane całe błooonie" (trzeba było słyszeć, jak Miłosz wyśpiewywał te wersy, przeciągając samogłoski!).

Kącik z cytatem.

Z okazji Światowego Dnia Książki zakładam (tak jakby ;)) nową rubrykę. Od czasu do czasu (to moja definicja regularności), między recenzjami, będę wrzucać cytat z książki, którą aktualnie czytam. Bo czasami książki najlepiej mówią same za siebie. A poza tym - nie będę recenzować czegoś, co zrecenzowano już piętnaście tysięcy razy. :)

Ponieważ właśnie wróciłam z krótkich, tygodniowych wakacji, na które zabrałam ze sobą tylko lekkie lektury (Pratchett - po "Książce kucharskiej Niani Ogg" postanowiłam sobie odświeżyć serię o wiedźmach), to dzisiaj "Wyprawa czarownic":

I zamiast zajmować się prawdziwą nauką, uczeni zaczęli nagle tłumaczyć, że poznanie czegokolwiek jest niemożliwe i że nie ma czegoś takiego, co można by nazwać rzeczywistością, którą da się poznawać [...]. 

W porównaniu z czymś takim, spory żółw ze światem na grzbiecie jest całkiem zwyczajny. Przynajmniej nie udaje, że nie istnieje; nikt też na Dysku nie próbował tego nieistnienia udowodnić - by się przypadkiem nie okazało, że ma rację i nagle znajdzie się zawieszony w kosmicznej pustce. Dysk istnieje na samej granicy realności. Najmniejsze małe obiekty potrafią przebić się przez nią na drugą stronę. Dlatego na świecie Dysku ludzie traktują różne rzeczy z należytą powagą. 

Na przykład opowieści.
Ponieważ opowieści są ważne.
Ludzie wierzą, że to oni wpływają na opowieści. Tymczasem jest odwrotnie. 

Opowieści istnieją niezależnie od osób, które w nich występują. Dla kogoś, kto o tym wie, wiedza to potęga.

Opowieści - szerokie, falujące wstęgi ukształtowanej czasoprzestrzeni - powiewały i rozwijały się w całym wszechświecie od początków czasu. I ewoluowały. Najsłabsze wymarły, a najsilniejsze przetrwały i z każdym powtórzeniem nabierały mocy... Opowieści, wijące się i płynące w ciemności.
Samo ich istnienie narzuca delikatny, ale trwały wzorzec chaosowi, którym jest historia. Opowieści ryją rowki dość głębokie, by ludzie podążali nimi w taki sam sposób, w jaki woda spływa po zboczu pewnymi trasami. A za każdym razem, kiedy nowi aktorzy podążają ścieżką opowieści, rowek staje się głębszy.
Nazywa się to teorią przyczynowości narracyjnej i oznacza, że opowieść, kiedy już się zacznie, nabiera kształtu. Przejmuje wszelkie wibracje wszystkich innych swoich realizacji, jakie się kiedykolwiek zdarzyły.
Właśnie dlatego historia przez cały czas się powtarza.

I dlatego tysiąc bohaterów wykradło ogień bogom. Tysiąc wilków pożarło babcię, tysiąc księżniczek zostało pocałowanych. Miliony aktorów poruszało się mimowolnie po ścieżkach opowieści.
Jest już praktycznie niemożliwe, by trzeci i najmłodszy syn dowolnego króla, wyruszywszy z misją, w której wcześniej zginęli jego starsi bracia, nie odniósł sukcesu.