Pamiątki z Nowego Jorku.

Nie wiem, jak Wy, ale ja uwielbiam zwiedzać księgarnie za granicą. Nawet, jeśli mają tam książki w języku, którego nie rozumiem. Jeśli jest to jednak kraj anglojęzyczny, to zaczynają trząść mi się ręce - przecież mogę to wszystko przeczytać!

Pamiętacie mój post o książkach "do mania"? Dowiozłam sobie kilka z Nowego Jorku. Jedna z nich, to przewodnik po jednym z najwspanialszych muzeów, w jakim byłam - Metropolitan Museum of Art.

Przepięknie wydana, z opisami najbardziej znaczących eksponatów. Siedzę i oglądam. I wzdycham. Tak, do MET kiedyś chciałabym jeszcze wrócić.

Druga książka też ma związek z muzeami, ale bardziej z wyprzedażami w Barnes&Noble. ;) W dużej, kilkupiętrowej księgarni przy Union Square, schroniłam się przed lodowatym wiatrem, kiedy mój mąż z synem udali się na długie zwiedzanie muzeum matematyki (MoMath). Na jednym z pięter stały stoły założone przecenionymi książkami. Stosami cudownych, cudownych rzeczy. Zdecydowałam się na wielkie, zajmujące sporą część walizki, dzieło "do mania", a przy okazji - jak sobie ładnie wytłumaczyłam - pożyteczne, bo zawierające świetnej jakości reprodukcje starych rycin botanicznych i zoologicznych (powieszę kilka na ścianie i będzie tak, jakbym kupiła sprzęt do domu, nie?). O, takie:

Ostatnie dwie książki upolowałam na wyprzedaży w legendarnej księgarni The Strand. Wielkiej, niesamowicie zasobnej i z nadzwyczajną atmosferą. Przed księgarnią stały półki z książkami za dolara, dużo półek z książkami za dolara, były tam jednak same śmieci, co stwierdzam z przykrością - dziwne czytadła, broszury, bezużyteczne i nieciekawe stare przewodniki, tego typu makulatura. Jednak przy cudownym dziale komiksowym znalazłam przeceniony stosik, z którego udało mi się wywlec dwa Gaimany (połowa ceny okładkowej). Jako że mam ambicje posiadać w domu wszystko, co napisał pan Neil, nie mogłam się oprzeć (nawet wiedząc, że z dziennego budżetu zostaną mi ogryzki i będę musiała zjeść tego dnia na obiad makaron z serem ;)).

I tak, wiem, że komiksowa "Księga cmentarna" to tylko pierwszy tom, ale hej, lubię wyzwania, kiedyś dokupię sobie drugi.

Książki "do mania". Część pierwsza.

:)
Macie takie książki, które kupiliście tylko dlatego, że przyjemnie je mieć na półce? Wyjąć czasami, obejrzeć, poobcować z nimi i odstawić? Na pewno macie. Nie uwierzę, że nie. :)

Roboczo podzieliłam je na kilka zupełnie bezużytecznych kategorii, żeby łatwiej mi było napisać tego posta, ale nie przywiązujcie się do tego podziału za bardzo.

Na pierwszy ogień słowniki. Nie takie pożyteczne, Nadzwyczajnie merytoryczne. Co to to nie. Ale słowniki, które inspirują, bawią i rozbudzają ciekawość, skłaniają do sięgnięcia głębiej.
Na przykład te dwa:

Albo ten:

Jeśli chcecie rzetelny słownik symboli - kupcie znakomitego Cirlota. Ale jeśli chcecie się tylko zainspirować, obejrzeć ładne obrazki, pocieszyć Bardzo Grubą Książką w swoich rękach - ten jest świetny. Moje dziecko go uwielbia, ja też czerpię z niego radość. Totalnie powierzchowny, podzielony na kręgi kulturowe, przydatny umiarkowanie, ale cieszący oko.

Jeśli chodzi o "Bestiariusz" - to jest po prostu śliczny. I upiorny jednocześnie. Trochę jak Poe ilustrowany przez Grisa Grimly. No i gratka dla etnografów. ;)

Z zupełnie innej beczki jest "Lost in translation" - słownik niezwykłych wyrazów  z różnych języków, wyrazów nieprzetłumaczalnych wprost, oznaczających zazwyczaj jakieś zjawisko, które w innych językach trzeba opisać kilkoma zdaniami. Ubaw niesamowity. :)

Kolejna kategoria, to książki do oglądanie - albumy ze sztuką (lubię i już) i książki obrazkowe (dla dzieci i nie tylko). Tych dla dzieci mam całkiem sporo, więc dzisiaj pokażę tylko kilka, ale kiedyś osobny post tym najładniejszym pewnie poświęcę.

Na przykład seria Piżamorama - zabawy optyczne, które bawią nie tylko dzieci.

Albo cudowna, artystyczna, wyjątkowa i bardzo na czasie - "Emigracja".

Książek z tej kategorii mogłabym wymieniać całkiem sporo, więc zostawię to na inną okazję.

Ostatnia grupa, która jest bliska mojemu bibliofilskiemu sercu, to książki, książczyny właściwie, pamiątkowe. Do takich zaliczam katalogi wystaw, które mnie zachwyciły (te przeglądam od czasu do czasu - tak jak albumy ze sztuką) i programy operowe/teatralne. Te drugie są w zasadzie bezużyteczne, ale nie mogę się im oprzeć, bo niosą ze sobą ładunek przyjemnych wspomnień. Niestety nie zawsze pamiętam, żeby kupić. :)

A Wy? Macie takie książki, które służą głównie "do mania"? Opowiecie mi o nich?

Szymborska i spółka.

Dzisiaj o dwóch książkach.

Pierwsza z nich, to historia gatunku literackiego, jakim są moskaliki. Miłośnicy twórczości Szymborskiej, czy też ci, którzy czytali jej biografię, albo chociażby "Mój Znak" Illga, będą od razu wiedzieli, o co chodzi. Całej reszcie postaram się pokrótce przybliżyć temat.

Ortodoksyjny moskalik to czterowiersz, którego pierwsze dwa wersy obrażają jakąś nację, a kolejne dwa, opisują zbrodnię przy jakimś chrześcijańskim miejscu kultu (w wersji super ortodoksyjnej - najlepiej jeśli to jest krakowski kościół), którą autor moskalika popełni na kimś, kto nie podziela jego zdania na temat wymienionego wcześniej narodu.
Niemniej - moskaliki powstawały oczywiście także nie tylko na tematy narodowościowe.

Joanna Szczęsna przeprowadza w swojej książce bardzo sprawną analizę gatunku, przybliża historię jego powstania i przytacza rozmaite rodzaje moskalików (mnóstwo zabawy, dawno się tak nie śmiałam). Świetna książeczka.

Kto powiedział, że Hiszpanie
noszą czasem jakieś buty,
uzębionym być przestanie
pod dzwonnicą świętej Ruty.

Druga książka to publikacja dość unikatowa - można ją kupić obecnie wyłącznie w księgarni MOCAKu w Krakowie. Jest to album z kolażami Szymborskiej, które (nie wszystkie, rzecz jasna) można obejrzeć obecnie w muzeum na krakowskim Zabłociu. Album zawiera obszerny dwujęzyczny wstęp na temat powstawania tychże wyklejanek i zdjęcia mniej więcej (tak na oko ;)) stu kolaży.

Bardzo przyjemna rzecz, nieco absurdalna. Idealnie współgrająca z moskalikami. :)

(A o tym, co jeszcze obecnie można obejrzeć w MOCAKu - do przeczytania na moim drugim blogu.)

Historia krain i miejsc legendarnych.

Uwielbiam historię i bardzo cenię pana Eco za jego erudycję. Mimo że "Szaleństwo katalogowania" rozczarowało mnie srodze (za mało Eco w Eco), "Historię" kupiłam natychmiast, kiedy trafiłam na nią na targach książki.
Wiedziałam, że nawet, jeśli się nie zachwycę, i tak znajdę w niej coś interesującego (chociażby reprodukcje, przepiękne w całym tym cyklu książek). Nie zawiodłam się i oczarowałam podobnie, jak w przypadku "Historii piękna".

"Historia krain i miejsc legendarnych" trzyma się prostego schematu. Najpierw Eco rzuca temat, składa go ładnie, acz pobieżnie (tutaj nie spodziewałam się niczego innego), do kupy i zgrabnie opisuje, a na końcu rozdziału dorzuca garść miodnych cytatów. Książka ma charakter kompendium, co bardzo dobrze się sprawdza, bo nadaje temu dość fantastycznemu tematowi naukowy sznyt. ;) 

Autor zaczyna swoją podróż po cudownościach od ewolucji poglądów na temat kulistości/płaskości/sferyczności/staniunażółwiości Ziemi (i istnienia Antypodów). Śledzi dzieje nauki i wiary, wyciąga nawet na wierzch współczesnych zwolenników opinii, iż Ziemia jest płaska (kosmogonia Volivy - uroczo sekciarska). 

Dalej udajemy się na ziemie biblijne, śledzimy rzekome miejsca pobytu dwunastu plemion Izraela, królowej Saby czy też Trzech Króli. Potem podróżujemy przez światy z mitologii greckiej (rozdział zdecydowanie zbyt szczupły), krainy odwiedzane przez Odyseusza i siedem cudów antycznego świata. Podróże Aleksandra Wielkiego też mają swój kącik.

Sporo miejsca poświęca także Eco "Opisaniu świata" Marco Polo, którego ja osobiście uwielbiam i swój egzemplarz "Opisania" mam dość konkretnie pozakreślany ołówkiem, bo kiedyś, kiedy jeszcze nie miałam dziecka, domu, kotów i męża, chciałam założyć bloga tylko jemu poświęconego. Nikt by tego nie czytał, wiem, ale byłam młoda i głupia. ;) No ale - na zachętę, fragment dotyczący podróży zacnego Marco:

Pamiętajmy, że istnienia jednorożców człowiek średniowiecza nie poddawał w najmniejszą wątpliwość. [...] Marco Polo wiedział, że według legendy jednorożec jest nieoswojonym zwierzęciem z - oczywiście - jednym rogiem na czole, białym i łagodnym, i że ma upodobanie do dziewic. Mówiło się, że aby go schwytać, należy posadzić nietknięte dziewczę pod drzewem, a zwierzę samo przyjdzie, by położyć głowę na jej łonie, a wtedy łowczy będą w stanie je pochwycić. [...] 

Czy Marco Polo mógł nie szukać jednorożców? Szuka ich i znajduje, bo nauczony jest patrzeć na rzeczy oczami tradycji. Jednak gdy już popatrzył i zobaczył to, co mu dyktuje kultura, która go ukształtowała, zaczyna rozważać, co ujrzał [...].
[...] wyznaje, że jednorożce "sierść mają podobną do bawolej, nogi zaś jak słonie", ich róg jest czarny i wielki, język kolczasty, głowa przypomina dzika i, ostatecznie, "szkaradny jest widok tego zwierzęcia. I całkiem nie są takie, jak to my w krajach naszych mówimy [...]. Lecz mówię wam, że są zupełnym przeciwieństwem tego, co opisujemy." 

Brzmi znajomo?

Nie rozwlekając dalej (chociaż mnie kusi), mamy także w "Historii" opisane mniej znane miejsca, legendarne wyspy, o których nigdy nie słyszałam (a pewnie powinnam). A także Eldorado, ziemski raj, wyspy szczęśliwe, Atlantydę, Utopię, Ultima Thule, a na samym końcu książki - także światy czysto literackie.

Nie jest to książka wybitnie szczegółowa, czy wyczerpująca którykolwiek z tematów (ale od czego jest bibliografia!), ale jest śliczna, budzi ciekawość i dostarcza ogromnej, estetycznej przyjemności. I na pewno pięknie wygląda pod choinką. :)