O matko, jaką dobrą książkę sensacyjną przeczytałam!

Kiedy przeczytałam, że "Amerykański brud" okrzyknięto (jak wiele książek przed nim) "jedną z najważniejszych powieści naszych czasów" i "literackim arcydziełem", byłam w zasadzie znużona. ZNOWU? No dajcież spokój, ileż to razy już się nacięłam na takie reklamy i zachwyty. ALE.

Szukałam czegoś, co będzie dobrym czytadłem, jakiejś porządnej sensacji, jakiegoś nowego Dana Browna (który, choć fabularnie żenujący czasami, przynajmniej umie opisywać akcję), wciągającej historii, od której trudno się oderwać. I to wszystko znalazłam!

Temat książki jest poważny. W Meksyku gangi narkotykowe faktycznie trzęsą miastami, korumpują policję i mordują, więc nie dziwi mnie emocjonalne podejście wielu osób do tej powieści. Ja jednak potraktowałam ją jak sensacyjną opowieść drogi. I, szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby trzeba było traktować ją jakoś inaczej. 

Oto matka z dzieckiem ucieka przez cały kraj przed przebiegłym bossem mafii. Ma przytroczoną do nogi maczetę i najbardziej na świecie chce chronić syna. Trochę to przypomina tematem "Drogę" McCarthy'ego, ale jest literacko dużo lepsze. Książka szalenie wciąga, nie ma dłużyzn, nie ma przestojów. Podróż trwa cały czas. Ciągle ktoś może ich rozpoznać, a główny czarny charakter ma swoich ludzi wszędzie. Nie można użyć karty płatniczej, bo będzie wiedział, gdzie są ofiary, nie da się wsiąść do samolotu. Trzeba podróżować szlakiem przemytników i uchodźców. Po kryjomu, w grozie i ciągłym niebezpieczeństwie. 

Książka jest niesamowicie porywająca, trzyma w napięciu od pierwszych stron. Jest też ponura i pełna lęku. Trudno się od niej oderwać. Nie wiem, czy mogę ją bardziej polecić. 

Czy jest to "powieść wszechczasów". No błagam. Nie. Jest tam za to sporo znanych tropów z dobrze skonstruowanej powieści sensacyjnej. I są one rozegrane bardzo dobrze. Gdyby książka była słaba, drażniłyby mnie czasem zbyt ckliwe wspomnienia bohaterki, czy "cudowność" jej dziecka, ale akcja jest tak wartka, że z łatwością to łykam. 

To jest po prostu porządna, wciągająca lektura. Może jestem bez serca, ale nie przypisywałabym jej żadnych więcej nadzwyczajnych cech. Chcecie wciągającej książki, oto macie. Polecam z czystym sumieniem. Można się w niej zatopić, a to mi się zdarza z książkami już coraz rzadziej. 

Początek.

Oh, boy.
Od czego tu zacząć. Może od tego, że ponieważ czytałam "Inferno", to już wiedziałam, że lepiej nie będzie, ale nie mogłam się powstrzymać. :D Brown uzależnia.
Ale do rzeczy.

SPOILERY!!! Takie bez rozwiązania głównej intrygi, ale jednak.

Tym razem zaczynamy akcję w Montserrat i w Bilbao (BTW - zawsze chciałam pojechać do Bilbao, do muzeum).

Muzeum w Bilbao - zdjęcie z Wikipedii.

Na samym początku pojawia się uczeń profesora Langdona - genialny człowiek, który odkrywa sens życia i wiedzę o wszechświecie, a także całą prawdę o bogach. Ma zamiar wkrótce ogłosić Wielkie Coś, które ma zlikwidować wszystkie religie - serio, jedno odkrycie naukowe ma uświadomić nagle całemu światu, że religie to bzdura i wszyscy dostąpią olśnienia, pokajają się, powiedzą: "Aaa, to sorka, pomyłeczka, ja już mordować i lżyć w imieniu mojego boga nie będę, skoro nie istnieje; jadę w Bieszczady i założę sklep z bezglutenowymi ciastkami, howgh!".
Nastąpi pokój oraz jednorożce. Tylko że najpierw sporo ludzi z różnych kościołów się zdrowo wkurwi.

Zdjęłam obwolutę, bo obwoluty mnie denerwują. :]

Szkoda tylko, że rzeczony odkrywca wypaplał wszystko kilku duchownym, zanim zrobił wielkie wejście na absurdalnie przebajerzonej konferencji (zdziwicie się, co może zrobić audioprzewodnik po muzeum, sterowany sztuczną inteligencją), bo narobił sobie wrogów, zanim w ogóle miał szansę zabłysnąć i ruszyć z posad bryłę świata.
Jak się taka głupota kończy, to możecie się domyślać.

No i tutaj wkracza Langdon, wciąż będący Mary Sue, przystojny, mądry i w ogóle, który musi teraz dowiedzieć się, co chciał ogłosić jego uczeń (i kto zabił biedaka). Pis of kejk. Na szczęście profesor jest taki niesamowity, że możemy być spokojni o losy ludzkości:

Jego smoking liczył prawie trzydzieści lat i pochodził z czasów, gdy Langdon należał do Ivy Club w Uniwersytecie Princeton, ale dzięki ścisłemu przestrzeganiu ścisłego reżimu codziennych wizyt na basenie ubiór nadal dobrze na nim leżał.

Skurwysyn, a ja tyję od samego patrzenia na czekoladę. Teraz trochę życzę mu śmierci.

Dan Brown wciąż nie pozbył się kwiecistego stylu:

Gwardzista był wysoki, [...] miał ogoloną głowę i mięśnie, które ledwie mieściły się pod służbową marynarką. Na jego bladej, opanowanej twarzy uwagę zwracały przede wszystkim oczy, które teraz świdrowały Langdona jak lasery.

Jak lasery. No ale ok, w końcu w tej książce Langdon trochę idzie w sci-fi, więc może to pasuje.

Tłumacz czasami też dawał ciała, nie likwidując bzdur takich jak np.:

Przez lata przystojny czterdziestodwulatek umawiał się z wieloma odpowiednimi dla siebie kobietami.

To musiało być frustrujące, mieć 42 lata przez lata. A może nie? W sumie 42 lata to nie taki zły wiek i jakby tak w nim trwać do końca życia, to chyba byłoby ok?

Poza tym autor książki nauczył się nowego słowa, które uwielbił, więc postanowił powtarzać je przynajmniej raz na dwa rozdziały - kiedy profesor L. przypomina sobie coś szczegółowego, Brown pisze: "ejdetyczna pamięć Langdona przywołała obraz". Jak przeczytałam to po raz piąty, to miałam ochotę podkreślić to na czerwono i na marginesie napisać: "powtórzenie".

Do tego - jak każdy superbohater - prof. Robert ma jedną słabość (tutaj klaustrofobia; a taki np. Indiana Jones bał się węży). Wszystko trzyma się gatunkowego schematu i w porządku. Kupuję to, chociaż - panie Brown - nie trzeba czytelnikowi każdej cechy bohatera przypominać co kilka stron. Jakoś dajemy radę i bez tego (aczkolwiek może lepiej tak, niż takie akcje, jak pakowanie Bondowi do łapy piwska - nigdy im tego nie wybaczę, nigdy...).

No i patos. Są sceny, które są tak patetyczne i wzniosłe, że stają się odrealnione nawet bardziej, niż wymyślony przez Browna komputer, który ma wyrzuty sumienia. :] Po scenie, w której monarcha na łożu śmierci dziękuje swojemu ulubionemu kapłanowi, musiałam nieco odpocząć. Styl był tak kwiecisty i pełen wzniosłych sformułowań, że kartki się gięły przy czytaniu.

Pojawia się też piękna młoda kobieta (jak zwykle u Browna), groźny monarcha, całe stado duchownych, tajne organizacje i wielka ucieczka przed tymi złymi. Oraz spodziewanie niespodziewane zwroty akcji. Wszystko jest na swoim miejscu. :)

Przyznaję, że nie wciągnęłam się w "Początek" jakoś bez reszty, ale to i tak jest chyba trochę lepsza książka, niż "Inferno". Przynajmniej intryga jest całkiem trzymająca w napięciu, chociaż bullshit overload jest taki, jak zazwyczaj. ;)

Ogólnie - nie jest bardzo źle, a Sonia Draga wydała książkę ładnie, na cieniutkim papierze, ze złoceniami na okładce z - chyba - imitacji płótna. Obwoluta mi przeszkadza, ale to prywatne skrzywienie - po prostu nie znoszę obwolut. Na szczęście po zdjęciu zbędnego papieru "Początek" prezentuje się bardzo elegancko (i tutaj wtręt - Rebis wydał nowe - i niestety ostatnie - felietony Eco także w obwolucie; niestety po jej zdjęciu wypadają oczy, bo okładka pod spodem jest zwyczajnie mdła i brzydka; a fu, Rebis!).

I tyle. :) Idę czytać "Berek" Szczygielskiego. Zapowiada się nieźle. :)

Helisa

Kiedyś przeczytałam "Blackout" Elsberga i uznałam, że co prawda to była kiepska książka, ale w sumie sprawiła mi pewną frajdę, więc zaryzykuję "Helisę"; no i akurat czytam dwie duże księgi o genetyce ("Gen" i "Krótka historia wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli"), to się jakoś wpasuje. Guilty pleasure.
Nie powiem, zaważył też fakt, że mogłam ją mieć za 10 zł.. I to, że w czasie ostatnich upałów zwyczajnie nie mogłam się skupić na czytaniu niczego trudnego.

I tak o.
Jeśli myślałam, że "Blackout" miał przynajmniej bazę w postaci niezłego researchu, więc można było się przy nim umiarkowanie rozerwać, to tutaj brak umiejętności pisarskich autora nie miał już żadnego oparcia w ciekawostkach i wiedzy. Tutaj całkiem nie taki zły pomysł został rozwleczony jak trup po asfalcie i zmiażdżony brakiem pomysłu na postacie oraz chęcią napisania Bardzo Grubej Książki.

UWAGA SPOILERY!

Książka ma 669 stron, ale dokonam cudu i opowiem Wam, co się tam wydarzyło, w jednym akapicie. Otóż ktoś produkuje super inteligentne, zmodyfikowane genetycznie dzieci, a te dzieci wymykają się spod kontroli - jedno z nich chce ratować ludzkość, produkując po kryjomu rośliny i zwierzęta GMO odporne na choroby, suszę i wszystko, żeby wyżywić np. Afrykę, a drugie chce zawładnąć światem, morduje ważnego polityka i chce, żeby świat zapełniły kopie jego samego. BUAHAHA, evil plan, źli ludzie, złe koncerny, biedne bezdzietne małżeństwa, itd.... Over.

A to wszystko upchnięte w jakąś dziwną intrygę bez rozumu, z koszmarnymi dialogami, z postaciami bez wyrazu. Akcja ciągnie się jak mordoklejka, większość czasu autor opisuje jak ludzie się przemieszczają z kontynentu na kontynent oraz knują półsłówkami, które mają zaciekawić, ale sprowadzają się do tego, że głównie nużą, bo ileż można czekać, aż stanie się coś konkretnego?

Rozstrzygnięcie to kilkadziesiąt stron, na których nie dowiadujemy się niczego konkretnego. Mimo że ja nie mam nic do otwartych zakończeń, to tym razem sprowadza się to do tego, że po przebrnięciu przez prawie 700 stron pierdololo bez ładu i składu, nadal nie wiemy, jaki jest finał eksperymentu i co będzie dalej. NO TO PO CO W OGÓLE ZACZYNAĆ TEMAT???

Nie czytajcie, to już "Blackout" lepszy. W sumie teraz to mi się nawet całkiem dobry wydaje. W porównaniu z.

A teraz chłodniej, to wracam do lektury "Genu".

Blackout.

Wyjeżdżałam (możecie zobaczyć na Rudej, gdzie), więc nie miałam czasu na blogowanie. Nadal nie mam, bo próbuję wrócić, czyli nadgonić z obowiązkami po moim niebyciu, nadgonić z życiem. Za kilka dni pokażę, co sobie za książki z NYC przywiozłam, a teraz krótko o czymś, co miałam na Kindlu "na drogę". Między innymi.

Kiedy zobaczyłam "Blackout" na półce w księgarni pomyślałam dwie rzeczy - po pierwsze to, że już wiele lat minęło, od kiedy czytałam powieść w stylu Crichtona. ;) Technotriller? Nie wiem, jak dokładnie się to klasyfikuje. Druga rzecz, jaką pomyślałam, to że fajnie, gruba książka, na pewno niewymagająca, będzie w sam raz na długą, męczącą podróż. Kupiłam więc ebooka i wsiadłam w samolot.

O rany.
No i nie wiem.
Nie wiem.
I BĘDĘ SPOILEROWAĆ.

Pokrótce - świat zostaje pozbawiony prądu. Dzieją się rzeczy straszne. To tyle o treści.

To jedna z tych książek, które fabularnie mają coś do powiedzenia, autor nawet zrobił jakiś research, co się chwali, ale niestety natura poskąpiła mu talentu literackiego. Dialogi są okropne. Najdrętwiejsze z drętwych. Nienaturalne. Bohaterowie tak bardzo bez wyrazu - nie jestem w stanie opisać żadnego z nich, nie mają żadnych cech, są całkiem pozbawieni osobowości.

Mimo tego wszystkiego pierwszą połowę książki przeczytałam nawet z ciekawością - właśnie ze względu na to, że autor zadał sobie trud, żeby rozpoznać temat i wprowadził mnie w tajniki działania sieci energetycznych, co było całkiem ciekawe i świeże. Potem jednak wszystko rozlazło się w szwach.
Kiedy przyszło do wyjaśnienia intrygi, chyba już zabrakło trochę wiedzy, a fabuła zaczęła krążyć po obrzeżach prawdopodobieństwa, wystawiając często palec w stronę zupełnego absurdu.

W momencie, w którym okazało się, że jakiś straśnie, straśnie skomplikowany wirus został dostarczony na komputery najtęższych głów przemysłu energetycznego, osób totalnie odpowiedzialnych za zarządzanie skomplikowanymi systemami (czyli pewnie inteligentnych i znających się na rzeczy), w fejkowym mailu z ofertą od biura podróży, przesłaną w pdfie... Tak, łapię, niektórzy ludzie otwierają załączniki z przypadkowych maili, mogę nawet uwierzyć, że pojedyncze osoby z tychże wymienionych mogły coś tak durnego zrobić, ale żeby wszyscy...

Tu już wysiadłam. Doczytałam do końca, ale trochę już z rezerwą. I tak, przez moment pomyślałam o tym, czy nie kupić do domu generatora... Ale poza tym zapomnę o tej książce dość szybko.

W każdym razie, podsumowując - czytadło, widziałam gorsze, ale Crichton miał więcej polotu, niż Elsberg. ;)

Inferno

Książki Dana Browna były dla mnie zwykle czymś w rodzaju literackich odpowiedników filmów akcji. Takie książkowe Mission Impossible. Doskonale wiesz, że to bzdury, nie mające nawet szans wydarzyć się w realnym świecie, ale czerpiesz z tej głupoty radość. Jest suspens, jest akcja, nie ma długich opisów przyrody. Takie tam.

Kupiłam "Inferno", oczekując płytkiej rozrywki. Bo tak. Bo czasami lubię. Każdy ma jakieś wstydliwe tajemnice. Otworzyłam jeszcze w samochodzie (byłam pasażerem, bez obaw) i już po pierwszych dwóch stronach wiedziałam, że panu Brownowi coś się stało. Musiał chyba czytać za dużo Niezatapialnej Armady, albo Przyczajonej Logiki, bo przejął styl nastoletnich autorek fanfików.

Głównym bohaterem jest znowu profesor Langdon, który jest tutaj czymś w rodzaju męskiej Mary Sue. Napotyka on na swojej drodze panią doktor o imieniu Sienna, która jest jeszcze bardziej Mary Sue. Jest tak bardzo osom, że aż ło matko. Po wywodzie na temat jej zajebistości, zatrzasnęłam książkę na dobre pięć minut, żeby ochłonąć. Potem otworzyłam i przeczytałam ten fragment mężowi. Musiał zjechać na pobocze, żeby się uspokoić, bo nie mógł prowadzić spokojnie samochodu po czymś takim:

W artykule umieszczono zdjęcie Sienny, może dziesięcioletniej, stojącej obok jakiejś aparatury medycznej. Udzielający wywiadu lekarz wyjaśniał, że tomografia móżdżku Sienny wykazała, iż różni się on budową od móżdżków innych ludzi. W jej wypadku był to organ większy i doskonalszy, pozwalający na wykorzystanie niedostępne przeciętnemu człowiekowi. Lekarz ten wysunął przypuszczenie, że intelekt dziewczynki jest tak rozwinięty, ponieważ w jej mózgu dochodzi do przyśpieszonego namnażania komórek przypominającego nieco nowotwór, lecz w przeciwieństwie do raka dotyczącego przydatnej szarej substancji.

Poza tym Langdon oczywiście ratuje świat przed zagładą. Zły Człowiek, z którym współpracuje równie zły Agent Brüder (tak, tak), chce zdziesiątkować ludzkość dla dobra planety (kiedy mam złe dni też o tym myślę i nawet rozumiem potrzebę napisania na ten temat książki), a akcja toczy się we Florencji, wokół dantejskich wizji piekła i tego obrazu Botticellego:

Najgorsze jest jednak to, że wszędzie straszą opisy postaci w stylu (i tu prawdziwy cytat, ja tego nie zmyślam):

Miała surowe usta, uduchowione oczy i długie srebrzystoszare włosy spływające falistymi kaskadami na ramiona.

Pisałam takie rzeczy, kiedy miałam czternaście lat i wydawało mi się, że będę kiedyś słynną pisarką.

Ponadto Brown nawet nie stara się przemyśleć tego, co pisze, bo z co drugiej strony wyskakują kwiatki w stylu - ciemną nocą Langdon kuli się w ciemnym zaułku, ale i tak zauważa, że w wewnątrz czarnego vana, który obok przemknął, jest nieprzytomna kobieta z amuletem na szyi. Nie wiem, jak Wy, ale ja to bym pewnie nawet marki tego vana nie zauważyła.

I te cudowne, błyskotliwe rozwiązania zagadek!

Na odtwarzanym nagraniu Robert rozpoznał swój mocno zachrypnięty głos, którym powtarzał te same sowa: Ve... sorry. Ve... sorry. - Moim zdaniem - stwierdziła lekarka - mówi pan w kółko po angielsku: very sorry.

No shit, Sherlock.

Sama intryga jest zgrabna, pomysł na książkę nie jest zły, ale skupić na tym nie sposób, bo ciągle, ciągle trzeba przerywać lekturę, żeby nie dostać cholery.

Podsumowując - przeczytajcie koniecznie! Po czym zanalizujcie to na jakimś blogu, kpiąc bez litości.
A jeśli chcecie ponapawać się cytatami z Dantego, polecam raczej:

Miłego dnia. Idę teraz czytać nowego Gaimana. :>